Fantasia Garden

            ฮ่า~!!

            ในที่สุดยัยแป้งก็สามารถเอาหน้ากลับมาให้เพื่อนๆได้เห็น+ทักทายกันอีกครั้งแล้วค่ะ มานับวันย้อนหลังดูดีๆเอ๊ะ นี่เราดองบลอคมาได้เดือนกว่าแล้วหรือนี่ ไวเหมือนโกหกเลย(วุ้ย) อ่านะ ตอนนี้มันกำลังเบื่อได้ที่และเลยขอมาเมาท์ปัดฝุ่นให้บลอคด้วยเลยดีก่า หึๆๆ

            ก่อนอื่นขอท้าวความ(แสนปม) กันสักเล็กน้อยละกัน ย้อนเวลากลับสู่ตังเกี๋ย เอ้ย ไม่ใช่ๆ ย้อนไปเมื่อช่วงปลายเมษา เป็นช่วงที่ยัยแป้งกำลังขึ้นวอร์ดในโรงบาลของการศึกษาปี 4 เป็นครั้งแรกฮ่ะ ประเดิมด้วยแผนกอายุรกรรมเลย หรือที่เรียกติดปากกันว่า วอร์ดMED (อ่านว่าเหม็ดน่อ) เป็น1ใน4วอร์ดสุดยอดแห่งความหนักและโหดมฤตยูชวนโหยหวน ชวนโฮกฮากหรือแล้วแต่ท่านจะโอดโอยก็ตามแต่ ไม่แพ้วอร์ดหลักหนักอื่นๆคือ สูตินารีเวชศาสตร์ ศัลยศาสตร์ เด็ก และ อายุรศาสตร์ นี่แหล่ะ เรียกกันเป็นสูตรว่า " สู-สัน-เหม็ด-เด็ก" ค่ะ

*ปล. วอร์ดหลักชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าหลัก = Main,Majority เป็นวอร์ดที่สำคัญมากๆ และเป็นแผนกที่คนไข้สามารถมาด้วยอาการทุกรูปแบบ เปรียบง่ายๆให้เห็นก็คือ อายุรกรรมก็เหมือนร้านจับฉ่ายน่ะ สารพัดจะยำไว้ทุกอย่างจริงๆ

           ตามปกติแล้ว 4 วอร์ดนี้ซึ่งเป็นวอร์ดหลัก นศพ.จะเรียนกัน 3 ปีคือตั้งกะปี 4 ยันชั้นปี 6 หรือ Extern นั่นเองค่ะ เรียนกันเข้าไป เรียนกันให้ตายไปข้าง (ไม่เชื้อโรคตายจากก็คงเป็นหมอที่ร่วงแทน เหอๆ) เรียนประมาณ 10 weeks ซึ่งตอนนี้ตัวแป้งเองผ่านมาได้ 7 weeks แล้วฮ่ะ เมื่อครบกำหนดเขาจะเรียกว่า "ลงกองฯ" ย่อมาจากลงกองอายุรฯน่ะแหล่ะ เรียนมาก็นาน สอบหนเดียวตู้ม!! ซึ่งส่วนใหญ่ไม่น่าจะมีการตก เพราะคะแนนการตัดสิน 60% อาจารย์จะดูจากความรับผิดชอบล้วนๆ ไม่ว่าจะด้านการเข้าเรียนครบ การมาตรงต่อเวลา การมาดูแลคนไข้พร้อมอาจารย์หรือพี่ๆแพทย์ประจำบ้าน (ที่เราได้ยินกันเจนหูว่าพี่เด้นท์น่ะละ ใช่เลย) การส่งงานครบและตรงต่อเวลา หากคุณทำได้ รับผิดชอบดี อย่างน้อยก็มั่นใจในระดับหนึ่งแล้วว่าผ่านชัวร์ (นอกเสียจากคุณอยากจะเรียนเพื่อฟาดA หรือเฉือนเพื่อนร่วมรุ่นก็อีกเรื่องนะฮะ)

           ทีนี้ เหตุผลที่แป้งหายหน้าหายตาไปเลยเพราะชีวิตประจำวันตอนนี้มันเป็นแบบนี้ฮ่ะ

           06.00-07.00 น.    ตื่นนอน+กินข้าว อาจมีเผื่อเหลือเผื่อขาดว่าคืนไหนนอนดึกก็จะตื่นสายน่ะฮ่ะ

           07.00-08.00 น.    Mornign Round (คือการไปดูคนไข้แต่ละเตียงกับพี่เด้นท์ โชคดีหน่อยก็มีอาจารย์มาRound+สอนให้ด้วยเลย)

          08.00-10.00 น.    เรียน Lectures

          12.00-13.00 น.    ทานข้าวเที่ยง ช่วงนี้เป็นเวลาแห่งความสุขมากเลยที่ได้หม่ำๆหลังเหนื่อยมาตลอดเช้า

           13.00-15.00 น.   เรียน Lectures (วันไหนโชคดีหน่อยอาจารย์ติดธุระก็ว่าง สบายเฮ แต่ไม่เชิงสบายหรอกฮ่ะ มันต้องมีเรื่องมาให้ทำนู่นนี่จุกจิกตลอด เช่นการเขียนรายงานคนไข้ส่งอาจารย์ซึ่งต้องเขียนส่งอาทิตย์ละฉบับ)

            15.00- infinity    Round ช่วงเย็น  ที่เขียนอินฟินิตี้ เนื่องจากไม่สามารถระบุเวลาแน่นอนได้ว่าจะเสร็จการดูคนไข้ตอนไหน ทั้งหมดขึ้นกับพี่เด้นท์ล้วนๆค่ะ พี่คนไหนฟิตหน่อย ขยันดูหน่อยก็ราวด์เสร็จดึกพอควร อย่างแป้งเคยเจอมากว่าจะราวด์เสร็จก็ 21.00 น ติดต่อกัน 1 week (ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยตู) ซึ่งช่วงเย็นของแต่ละวันนี้ก็จะมีหน้าที่ๆต้องรับผิดชอบทุกคนคือการเขียน Progress note คล้ายๆกับการรายงานให้คนที่มาเปิดแฟ้มประวัติของคนไข้ดูว่าวันนี้อาการของคนไข้เป็นอย่างไรบ้าง แย่ลงหรือดีขึ้นแบบไหนยังไง หรือมีอาการอะไรที่มันผิดสำแดงเกิดขึ้นหรือเปล่า บลาๆๆๆ ทำนองนี้ ซึ่งกว่าจะเคลียร์ตรงนี้กันเสร็จ ลงวอร์ดหาไรกินใส่ท้องก็เกือบ 22.00 กันทุกคืนเลย (เฉพาะช่วง 3-4 อาทิตย์แรกฮ่ะ ช่วงอาทิตย์ที่ 5-6 ดีหน่อยคือลงเร็วกว่าเดิมเป็นช่วง 20-21.00น.)

            คืนไหนมีอยู่เวรก็อยู่โยงยาวจนถึงเที่ยงคืน กลับถึงหอก็ตีหนึ่งกว่า หัวถึงหมอนก็สลบรับประทานละฮ่ะ ไม่มีแรงจะออนเน็ตหรือเขียนเอนทรี่ใหม่ๆใน exteen เลย บลอคถึงได้ดองค้างมาเดือนกว่าๆอย่างที่เห็น

            เกริ่นมาก็น้านนาน ทีนี้มาเข้าเรื่องกันตามเอนทรี่บ้างดีก่าเนอะ

            " อายุรกรรม = กรรมของคนมีอายุ? "

            เป็นไอเดียที่ปิ๊งขึ้นมาระหว่างดูคนไข้วันหนึ่งๆ ว่าเอ.... คนเรานี่พอผ่านช่วงเกิดแล้วบางทียังไม่ต้องถึงแก่ก็เจ็บกันแล้ว หรือบางรายเจ็บมาตามอายุขัยก็มาก ดั่งหลักคำสอนพระพุทธศาสนาจริงๆเลยนะ ยิ่งอายุมากโรคภัยต่างๆก็รุมเร้าเข้ามามากขึ้น มนุษย์เราสามารถเจ็บป่วยได้ไม่เว้นแต่ละวันไม่เว้นแต่ละคน เจ็บมากบ้างน้อยบ้างแล้วแต่สภาพ ชวนสะท้อนให้คิดในใจเราได้หลายประเด็นเหมือนกัน

            หนึ่งคงจะเป็นการปลงในชีวิตมากขึ้น คงเป็นเพราะเห็นภาพด้านลบของมนุษย์และทุกขสภาพเวทนาหลากหลายมากเข้าๆจนเริ่มชินและเฉยชาต่อการเจ็บไข้ได้ป่วย อีกทั้งเห็นคนไข้ตายต่อหน้าต่อตาตัวเองแม้จะไม่มากรายเท่าเพื่อน (สงสัยเราจะดวงยังดีที่ไม่เจอเรื่องสะเทือนใจแบบนี้จะๆคาตา)

            อีกหนึ่งคงจะเป็นการสำนึกในการใช้ชีวิตให้มีคุณค่ามากขึ้นล่ะมั้ง อย่างเช่นมีอยู่ case หนึ่ง คนไข้มาด้วยอาการอาเจียนและถ่ายเป็นเลือด จนต้องหามมารพ. ซึ่งเจ้าตัวคนไข้แม้จะมีนิสัยเรื่องมากน่าตื้บก็เหอะ เพราะไม่ยอมให้รักษาอะไรเลยสักอย่าง กลัวโน่นนี่ไปหมด แล้วมันจะหายไหมล่ะคะคุณ (เห็นว่าที่โดนหามมานี่เพราะถูกญาติๆถีบส่งมาหรอกนะ)

             ไอ้เราก็ในเมื่อคนไข้ไม่ยอมให้รักษา ในฐานะหมอจะไปบังคับก็ทำไม่ได้ ผิดจรรยาบรรณแพทย์ ก็ต้องปล่อยให้นอนรพ.แบบผ่านไปวันๆ จนมีอยู่วันหนึ่ง เพื่อนมาเล่าให้ฟังบอกว่าเตียงนั้น"ไป"แล้ว ไปแบบฉับพลันมาก ไม่มีอาการอะไรฟ้องหรือนำมาก่อนเลย อยู่ดีๆมาสักพักนึกจะไปแกก็ไปทั้งอย่างนั้น เออ แปลกดีนะชีวิตคนเรา  ซึ่งตรงนี้มันทำให้แป้งคิดว่า นี่ขนาดยังอายุไม่มากและเป็นการเจ็บป่วยที่รักษาได้ง่ายนะ แต่แค่เราประมาทต่อโรคภัยมากเกินไปทำให้ชีวิตที่น่าจะยืดยาวกว่านี้ ได้ทำในสิ่งที่ต้องทำหรืออยากทำนานกว่านี้กลับหมดโอกาสไปอย่างน่าเสียดายเหลือเกิน เฮ้อ~....

              ตอนนี้ไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาที่ไหนเลยอะ การพักผ่อนที่ทำได้ง่ายและดีที่สุดตอนนี้คงไม่พ้นอ่านนิยาย หรือหาเวลาเล่นเน็ตเท่าที่จะทำได้ กระเป๋าตังค์ตอนนี้เงินมันเลยลอยไปเพราะซื้อนิยายมาตุนไว้บานเบอะเลย (ของเก่าที่ซื้อมาเป็นสิบๆเล่มจากงานสัปดาห์หนังสือยังอ่านไม่จบเลยง่ะ) อยากไปเที่ยวชะมัดเล้ย โดยเฉพาะโซนยุโรปหรือญี่ปุ่นก็ได้ สักครั้งในชีวิตก็ยังดี หาเรื่องเถลไถลไปวันๆ มันเบื๊อเบื่ออย่างบอกไม่ถูก เหงาก็เหงา จะหาว่าเราบ้าหรือเก็บกดก็ไม่ผิด ช่วงนี้มันอยากคุยอยากเมาท์ อยากเจอเพื่อนเก่าเพื่อนใหม่ไปหมด ใครที่ว่างๆและอยากหาเพื่อนเมาท์เพื่อนคุยก็แวะมาคุยกันในบลอคนี้ได้นะคะ ยินดีต้อนรับเสมอ

              หมดเวลาสำหรับคุยวันนี้แล้วล่ะค่ะ ต้องไปทำงานต่อละ ทำไมเวลามันสั้นจัง ไว้จะหาเอนทรี่ดีๆมาเขียนให้มากกว่านี้นะคะ ไร้สาระมาเยอะเชียว เหอๆ ไปละฮ่ะ