Lavenya MooNLiGhT PaRtY

TAG เรียน " หมอทหาร! " อย่างคนมีกึ๋น

            จริงๆแล้วเนื้อหาที่จะเขียนต่อไปนี้หลักๆก็ขุดเอาเนื้อหาในเอนทรี่เก่าๆของเราเอง นั่นคือเอนทรี่ "แพทย์ทหาร"กับ"แพทย์"ต่างกันยังไงหนอ? มาลงเป็นหลักค่ะ แต่แน่นอนว่ามีใส่รายละเอียดเพิ่มเติมขึ้นเพื่อให้ท่านที่สนใจรับทราบข้อมูลมากขึ้นกว่าเดิมค่ะ หากใครต้องการทราบที่มาที่ไปอย่างละเอียดกว่านี้เข้าไปอ่านกันได้ที่เอนทรี่นั้นเลยนะคะ^^

****คำแนะนำ ควรอ่านเอนทรี่ตาม link ด้านล่างนี้ก่อนจะกลับมาอ่านเอนทรี่นี้เพื่อง่ายต่อความเข้าใจค่ะ****

http://aillinks.exteen.com/20080111/entry

1. ตอนนี้กำลังเรียนคณะอะไร สาขาอะไรอยู่?

             จริงๆจะเรียกว่าเป็นคณะได้หรือเปล่าไม่แน่ใจค่ะ เพราะที่ๆเราเรียนถือเป็นวิทยาลัยแพทย์ เลยมีเพียงคณะเดียวเท่านั้นอะ  

             ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฎเกล้า รพ.พระมงกุฎฯ หรือ         รพ.รร6. เป็นนพท.(นักเรียนแพทย์ทหารชั้นปี 5) ค่ะ ส่วนสาขาคงยังไม่สามารถบอกได้

             เนื่องจากปกติการศึกษาเทียบเท่า ป.ตรี ของแพทย์ต้องเรียนกัน 6 ปีค่ะ หลังจากนั้นออกไปชั้นทุน 3 ปี จึงกลับมาเป็นแพทย์ Intern หรือที่เราได้ยินกันคุ้นหูว่า แพทย์ประจำบ้าน (Resident) หรือที่น้องหมอเรียกกันติดปากว่าพี่เด้นท์ นั่นเอง ซึ่งตอนหลังใช้ทุนจบแล้วจึงจะสามารถเลือกเรียนต่อเฉพาะทางในสาขาที่เราอยากจะเรียนได้ค่ะ 

2. สาขาที่เรียน เรียนยังไง เรียนอะไรบ้าง

                ก่อนอื่นเข้ามาปีหนึ่งก็ใช้ชีวิตแบบพลเรือนทั่วๆไปนะแหละ  ผมยาว  อ้วนเป็นหมู ใครใคร่อยากทำอะไรทำ ผ่านไปแสนสบาย (แต่อย่าลืมว่าก็ต้องเรียนหนังสือหนักพอๆกับหมอที่อื่นเค้าเหมือนกันนะ) ซึ่งปีแรก จะถูกส่งไปเรียนที่คณะวิทยาศาสตร์ ม.เกษตรศาสตร์ บางเขน (แถวๆ central ลาดพร้าว) โดยเข้าเรียนร่วมกับคณะวิทยาศาสตร์ของมก.เหมือนกัน แต่มีบางวิชาที่ส่วนใหญ่พวกเราจะได้เรียนแยก Class ออกมาเนื่องจากเนื้อหาและหลักสูตรไม่เหมือนกับคณะวิทยาฯ


                ..พอปีสองละครชีวิตก็เปลี่ยนไป   ต้องเข้ารับการปรับสภาพจากพลเรือนมาเป็นทหาร ตัดผมหัวเกรียน(สำหรับน้องผู้ชาย) สำหรับน้องผู้หญิง ถ้าผมยาวก็บังคับใส่เน็ตเหมือนนางพยาบาล ผมสั้นก็ต้องสั้นเท่าคาง แต่งตัวแบบนักโทษ  แต่เวลาออกงานแต่ชุดเต็มยศโคตรหล่อเลย  วันๆเอาแต่ ฝึก..ฝึก..ฝึก..นอน..ฝึก.  เท่านั้นแหละ  ราวๆ2-3เดือนได้ ไม่ได้กลับบ้าน   นอนดึกตื่นเช้า  ออกแรงทั้งวัน เพื่อนๆปิดเทอมไปเที่ยวกัน  แต่เราดันต้องมานอนตากฝนเฝ้าหลุมหลบระเบิด ชีวิตรันทด บางคืนก็แอบร้องไห้คิดถึงแม่จัง ... หนักขนาดไหนก็อธิบายไม่ได้  แต่น้องๆที่เคยเรียน รด. แล้วเคยไปเข้าค่ายรด. ขอให้จินตนการตามเอาละกันว่า หนักกว่าไปเขาชนไก่ราวๆ 3,500 เท่าได้มั้ง  คำสั่งของพี่ๆและคำสั่งของนายทหารนี่ยังกะเสียงสั่งจากสวรรค์ไม่ทำไม่ได้  ถือเป็นความผิด เฮ้อ..แม่เรายังไม่เคยทำกะเรางี๊เลยไอ้นี่มันใครเนี่ยมาสั่งเราทำนั่นทำนี่อยู่ได้  วิดพื้นมั่ง  วิ่งมั่ง  ขัดส้วมมั่ง และอีกสารพัดการทรมานร่างกายและจิตใจ (แต่ไม่มีการทำร้ายแบบถูกเนื้อต้องตัวกันนะคะ  เดี๋ยวนี้ทหารเค้าทันสมัยแล้ว  ไม่มีการเตะต่อยแล้วล่ะ  น้องๆสบายใจได้)

                 สำหรับน้องๆผู้หญิงการฝึกก็จะเบากว่าน้องผู้ชายนะคะไม่ต้องตกใจกลัวจนไม่กล้าเข้านะ ไม่ถึงกับกล้ามขึ้นเป็นมัดหรอกรับรองได้  เพียงแต่ทำให้น้องมีหัวใจที่แกร่งขึ้น เข้มแข็งขึ้นเท่านั้นเอง เอาวะ!! ก็เลือกเข้ามาเองนี่นา  ฝึกเป็นฝึก  จากพลเรือน เปลี่ยนมาเป็นทหารกะเค้าซะที  ชีวิตนี้เพื่อชาติ  ศาสน์ กษัตริย์และประชาชน  ซึ้งจริงๆ  แต่โคตรเหนื่อยเลย จ้างซักล้านนึงยังไม่อยากกลับไปฝึกอีกรอบเลยจริงๆนะ   แถมยังต้องมาเรียนหมออีก  แล้วชีวิตมันจะมีเวลาว่างมั้ยเนี่ย


               ..พอปี 3 คราวนี้หัวใจมันเริ่มแกร่ง  เป็นทหารเต็มตัวแล้วนี่...  ถ่ายทอดวิทยายุทธให้รุ่นน้องซะ   จับน้องปี 2 มาฝึกนั่นเอง  แล้วพอตอนปลายปี  ก็ออกไปฝึกทหารเสนารักษ์ (ฝึกว่าเวลาไปรบจริงๆ หมอทำไรมั่ง   ทำไงถึงจะรอดตาย  แล้วยังรักษาคนได้ด้วย  เท่โคตรอ่ะ)  แล้วก็ออกไปเรียนกระโดดร่ม   โดดลงมาจากเครื่องบินจริงๆเลย   มันมากๆๆๆๆๆๆ   ได้ขึ้นชีนุคจริงๆก็คราวนี้แหละรับ (ชีนุคคือเครื่องเฮลิคอบเตอร์ที่มีสองใบพัดอ่ะ  เป็นฮ.ลำเลียง ที่น้องๆเห็นในเกม เจนเนอรอลน่ะแหละ  ถ้าเคยเล่นนะ)  กลับมาก็ติดร่มเท่ๆไว้ที่หน้าอก   ถึงหน้าไม่หล่อ แต่พอดูรวมๆใส่เครื่องแบบซะหน่อยก็หล่อพอไปได้เนอะ..  ออกงานทีสาวกรี๊ด สลบไปเป็นทาง


                ..พอปี 4 การฝึกก็เริ่มเบาลงหน่อย   ก็เพราะว่าหนูต้องดูแลคนไข้  จะมาฝึกมากมายเดี๋ยวตายกันพอดี   ปีนี้ก็เลยปล่อยๆ  แต่ระเบียบคือระเบียบ   อาวุโสคืออาวุโส  ใครไม่ทำตามระเบียบก็ต้องหลบๆซ่อนๆเอา   จับไม่ได้ก็สบายไป  จับได้ก็ซวยโคตร   ยังกะทำผิดแล้วโดนครูฝ่ายปกครองของ รร. ม.ปลายตีก้น  อะไรประมาณนั้น เพราะเราเป็นพี่แล้วนี่นา ต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี พอปลายปีก็ออกไปทำงานวิจัยในชุมชน  คล้ายๆกับปฏิบัติการจิตวิทยาทางทหาร รวมกับการวิจัยทางการแพทย์ ด้วยนิดๆ ทำนองนั้น

                ..พอปี 5  ใกล้จบละ  ฉันเริ่มมีอำนาจแล้ว  ต้องเป็นหัวหน้าควบคุมดูแลน้องๆ    เป็นคนรักษากฎ  ใครทำผิดกฎ จับได้ก็ลงโทษกันไป    อำนาจอยู่ในมือเราแล้วนี่นา  แต่ก็ไม่ต้องมาฝึกอะไรมากมายเพราะต้องเตรียมสอบก่อนจบเป็นหมอแล้วนี่  ฝึกมากเดี๋ยวเหนื่อยอ่านหนังสือไม่ไหว  สอบตกกันหมดพอดี


                ..ปี 6พี่ใหญ่!!..คราวนี้  เราใหญ่สุดในหอแล้ว สั่งซ้ายก็ซ้าย สั่งขวาก็ขวา   น้องๆชั่งน่ารัก เชื่องกันซะทุกคนเลย   แต่พี่ๆปี 6 เค้าไม่ค่อยอยู่หอกันหรอก  เพราะเค้าอยู่เวรกันจนแทบไม่ต้องหลับไม่ต้องนอนกันละครับ  กลับมาหอทีนึงแทบจำหน้าไม่ได้  นึกว่านายทหารที่ไหนซะอีก  ก็ดาวมันจะติดบ่าอยู่รอมร่อแล้วนี่นา ก่อนจะจบเค้าก็จะฝึกทบทวนกันอีกครั้งว่าหมอเวลาออกรบน่ะทำไรมั่ง   เผื่อเจอของจริงจะได้ไม่ตาย  เอาตัวเองและคนอื่นกลับมาด้วยนะครับหมอ...  จบซะที 6ปีอันแสนยาวนานและเหน็ดเหนื่อย

 

3. สาขาที่เรียนเอาไปใช้ทำอะไรได้บ้าง