Lavenya MooNLiGhT PaRtY

 อนิเมให้เสียงพากย์โดย : คุกิมิยะ ริเอะ (เจ้าแม่เสียงสาวซึน)
ชื่อคน : ยังไม่ถูกตั้งให้ค่ะ
ชื่อเรียกอื่นๆ : ริฮิ,ริฮิตั้น,ริฮิจัง,ลิกเตน

ลิกเตนสไตน์ - ประเทศเชื้อสายเยอรมัน รวยและไฮเทค(อย่างไม่น่าเชื่อ) น้องสาวของสวิตเซอร์แลนด์ รักพี่ชายมาก บราค่อน ค่อนข้างขี้อาย มีพี่ชายคอยปกป้องอยู่เสมอ(หวงน้องสาวมาก ซิสค่อนสุดๆ) แต่ก่อนเคยผมยาวถักเปีย2ข้าง แต่ตัดทิ้งเพราะอยากไว้ทรงผมทรงเดียวกับพี่ชาย รู้สึกเฟลล์ทุกครั้งเวลามีคนทักว่าเป็น "น้องชาย" ของสวิตเซอร์แลนด์
จริงๆแล้ว รู้สึกจะมีด้านมืดอยู่เหมือนกัน

 นักพากย์ยังไม่ประกาศค่ะ
ชื่อคน : ยังไม่ถูกตั้งให้ค่ะ
ชื่อเรียกอื่นๆ : เบลกี้,เบลเบล,เด็กคนนั้น

เบลเยี่ยม - มีแค่ภาพวาด กับโผล่มา1ช่องในหน้าเปิดสีของการ์ตูนเล่ม1ตอนMeeting of the world แต่ได้โผล่ในอนิเมด้วย เพราะจากในพีวี30วิของอนิเม เห็นจับเนื้อเรื่องตอนนั้นมาทำ แถมมีฉากที่เบลเยี่ยมได้พูดด้วย(แบบมังงะไม่ได้พูดอะไรเลย)

 ชื่อคน : ยังไม่ถูกตั้งให้ค่ะ
ชื่อเรียกอื่นๆ : ไต้จัง
ไต้หวัน - น้องสาวของจีน ผู้ตามแฟชั่น(และท่าทางจะชอบเรื่องผีและเรื่องลึกลับ) ออกจะลำบากหน่อยๆ เพราะจะทำอะไรก็ชอบโดนจีนขัดขวาง และดูเหมือนว่าจะชอบญี่ปุ่น? จริงๆยังไม่มีบทเลยค่ะ มีแค่รูปวาดออกมาเท่านั้นเอง

 ชื่อคน : คงจะเป็นเซย์เชลล์นั่นแหละค่ะ
ชื่อเรียกอื่นๆ : เซย์จัง,เซย์ตั้น

เซย์เชลล์ - สาวน้อยแห่งประเทษเกาะในมหาสมุทรอินเดีย ตอนเด็กๆได้ฝรั่งเศสเป็นคนดูแลและสอนเรื่องต่างๆให้ แต่ตอนหลังก็โดนอังกฤษแย่งไปเป็นอาณานิคมซะงั้น ค่อนข้างจะอ่อนต่อโลกเพราะไม่เคยออกมาจากเกาะ โผล่ในการ์ตูน4ช่องนิดเดียวมากๆ แต่ได้เป็นตัวเอกของเดโมเกมส์"กาคุเอ็นเฮตาเลีย"ที่คุณคิตะยูเมะทำขึ้น
               กาคุเอ็นเฮตาเลียก็ประมาณว่า เป็นเฮตาเลียเวอร์ชั่นโรงเรียนมัธยมค่ะ จับพวกประเทศที่ว่ามาเป็นนักเรียน แบ่งเป็นห้องยุโรป ห้องเอเชียอะไรทำนองนั้น(แต่ตัวเกมส์สั้นมากค่ะ เพราะเป็นแค่เดโม) เซย์เชลล์เป็นนร.ใหม่ พอเดินเข้ารร.ปุ๊บ โดนอังกฤษจับใส่ปลอกคอเป็นอาณานิคมของตัวเองทันที ไอเทมติดตัวคือ ปลามากุโระ หวังว่าคงได้ออกในอนิเมด้วยนะ 

             ทราบเรื่องย่อกันคร่าวๆไปแล้วทีนี้มาเข้าประเด็นวันนี้กันเต๊อะ  อย่างที่บอกว่าเป็นเรื่องราวของประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่ง ซึ่งมีจริงบ้างเท็จบ้างแล้วแต่พิจารณา หลังจากที่เราได้ดูเรื่องนี้แล้วทำให้คิดกับตัวเองว่า จริงๆมันเป็นการ์ตูนที่ดีไม่เลวเลยนะ  ถ้าดูอย่างเป็นกลาง ใช้หลักเหตุและผลคิดวิเคราะห์ตามไประหว่างดู พร้อมๆกับอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ของจริง มันจะเป็นสื่อการสอนที่ดีมากๆได้เลยเชียวล่ะ  (เราไม่ได้หมายความถึงให้เอาเรื่องAPH เป็นแบบอย่างของสื่อการสอนจริงๆนะคะ เพียงแต่เปรียบเปรยให้เห็นภาพเฉยๆ กรุณาอย่าสับสนว่าจขบ ต้องการให้เอาเรื่องเฮตาเลียเป็นสื่อการสอนของเด็กจริงๆนะคะ เรื่องนั้นดูไว้เพื่อความบันเทิงผ่อนคลายๆก็พอจ้า)

            ***แต่ช้าแต่... มันจะดีกว่าเดิมมากยิ่งกว่าถ้าทางผู้ใหญ่ไทยให้นักทำอนิเมชั่นหรือวาดการ์ตูนเก่งๆของเราจัดทำสื่อการสอนในรูปแบบของไทยให้เป็นเรื่องราวสนุกๆอ้างอิงจากความเป็นจริงๆของประวัติศาสตร์ได้เอง

             ตั้งแต่เด็กจำได้ว่าหลักสูตรของบ้านเรามันมีบังคับเรียนวิชาโลกของเรา เป็นส่วนหนึ่งของวิชาสังคมศึกษา หลายๆคนคงจำความรู้สึกตอนเรียนกันได้ดีว่า " ทำไมการอ่านและเรียนวิชานี้มันน่าเบื่อมากขนาดนี้(ฟะ) จะเรียนไปทำไมก็ไม่รู้ เรื่องออกจะไกลตัว รายละเอียดก็มาก จำกันไม่หวาดไม่ไหว ไม่รู้ใครเป็นใคร แล้วทำอะไรกันเยอะแยะไปหมด บลาๆๆ ฯลฯ "

             ทำไมทางผู้ใหญ่เขาไม่จัดทำสื่อการสอนอะไรที่มันจำกัดแค่ตัวอักษรในหนังสือเล่มหนา (ยังกะสมุดเล่มเหลือง) ไว้มั่งหนอ หากมีจริง มันคงช่วยเพิ่มสีสันและความสนุกให้เด็กๆได้เรียนรู้มากกว่านี้ และทำให้วิชานี้ไม่ติดอันดับในวิชายอดเกลียดของเด็กไทยเป็นแน่

             ซึ่งแทนการท่องจำเป็นนกแก้วนกขุนทองแบบไม่รู้ที่มาที่ไปของประวัติศาสตร์โดยถ่องแท้แล้ว สู้ให้เด็กได้ดูหนังหรือการ์ตูนที่สร้างจากคนไทยเองประกอบการเรียนการสอนแล้วฝึกให้เด็กค้นคว้าเพิ่มเติมในจุดที่คิดว่าน่าสนใจหรือตัวเด็กเองสงสัยไม่ดีกว่าหรือ? เพราะนอกจากจะเป็นการเรียนประวัติศาสตร์โลกอันแปลกใหม่และน่าลุ้นตื่นเต้นไปกับบทละครน่ารักๆแล้วยังได้ความรู้ และเป็นการฝึกให้เด็กรู้จักเรียนรู้เพิ่มเติมด้วยตัวเอง ตามระบบที่ผู้ใหญ่ชอบยัดเยียดยิกๆให้ตั้งนมนานว่าเป็นระบบเด็กเป็นศูนย์กลาง หรือ Child Center นี่แหล่ะ  (อนึ่งว่า ที่จขบ ใช้คำว่าคนไทยทำสื่อเอง เพราะเนื่องจากมุมมองของคนแต่ละชาติกับประวัติศาสตร์ของแต่ละประเทศนั้นไม่เหมือนกัน เราอาจมองอย่างหนึ่ง แต่ต่างชาติอาจมองประวัติศาสตร์เรื่องเดียวกันเป็นอีกแง่มุมหนึ่งซึ่งอาจก่อให้เกิดความบิดเบือนและเข้าใจไม่ตรงกันในคนแต่ละประเทศได้ ต้องศึกษาให้แตกฉานอย่างถ่องแท้เสียก่อนที่จะเชื่อในสิ่งที่ได้รับรู้มา)

             จริงๆจะบอกว่าทางผู้ใหญ่ไม่ได้จัดเตรียมสื่อการสอนเอาไว้ให้เด็กเลยก็ออกจะพูดผิดอยู่ เพราะตอนสมัยเราอยู่ม.ต้น จำได้ว่าอาจารย์วิชาสังคมเห็นว่าเราชอบวาดรูป (ก็บ้าวาดมาตั้งแต่เด็กๆอะนะ แต่ไม่ค่อยวาดอะไรที่มันได้สาระเท่าไหร่ กอปรกับในห้องไม่มีใครต้องการรับผิดชอบทำงานวาดให้กับวิชาสังคมเท่าไหร่ จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ) ก็เลยมอบหมายงานให้เราทำสื่อการสอนวิชาสังคมศึกษาในรูปแบบการ์ตูนไว้ใช้สอนรุ่นน้องต่อๆไป หากจะใช้คำศัพท์สมัยใหม่นี้คงต้องเรียกว่าเป็น งานการ์ตูนoriginal ทำเป็นโดจินได้เลยสินะ 

             ซึ่งเราก็ทำออกมาในเรื่องของเกี่ยวกับชนเผ่า คนผิวสีไม่สีต่างๆในโลก (นั่นนับว่าเป็นโดจินเล่มแรกในชีวิตเราได้เลยมั้ง) เสียดายที่หลังจากเราทำงานนี้เสร็จเราดันต้องย้ายไปเรียนม.ปลายต่อที่รร.ตอ. เลยไม่ได้ติดตามต่อว่างานชิ้นนั้นที่เราตั้งใจทำมันเป็นสื่อการสอนที่ work หรือเปล่า (มารู้จากพรายกระซิบภายหลังว่ารุ่นน้องของเราหลังจากที่เราออกไปแล้วได้เรียนสื่อการสอนการ์ตูนอันนั้นบอกชอบกันใหญ่ ทำเอาเราปลื้มมากมาจนถึงปัจจุบัน) 

             จากจุดนี้นี่เอง ยิ่งมาได้ดูการ์ตูนเรื่องเฮตาเลียด้วยแล้วทำให้คิดว่า หากมีคนริเริ่มทำอะไรสักอย่างที่ทำให้การเรียนรู้ของเด็กถูกกระตุ้นให้น่าติดตามและอยากให้เด็กมีความสนใจและฉีกแนวเดิมๆในการศึกษาไปแล้ว เราก็สามารถนำการวาดหรือการ์ตูนมาช่วยในการเรียนรู้ได้ไม่เลวเลยนะ.....จริงไหม?

หรือคุณคิดว่ายังไงกันล่ะ มาแสดงความคิดเห็นกันเถอะ!